Wojna 1812 r. sprawiła, że w Kanadyjczyków wstąpiła nowa energia i wzrosła ich samoświadomość. Gospodarka kwitła, a mieszkańcy Górnej Kanady zaczęli się bliżej przyglądać politycznej i gospodarczej roli Wielkiej Brytanii w koloniach. W Dolnej Kanadzie zadawano sobie podobne pytania, aczkolwiek z innych powodów - masowe bezrobocie i rosnące ubóstwo podsycały an ty brytyjskie nastroje wśród francuskojęzycznych kolonistów. Kanadyjczykom przede wszystkim nie podobała się struktura polityczna ich kolonii. Co prawda zgromadzenie ustawodawcze było ciałem wybieralnym, ale władzę wykonawczą sprawowała rada mianowana przez króla Anglii, która często odrzucała przyjęte ustawy. Koloniści, sfrustrowani korupcją, nepotyzmem i przywilejami dla wybranych, zaczęli się domagać zmiany systemu rządów, a zwłaszcza zasad powoływania członków rady.

Buntownicy.
W Quebecu radę rekrutującą się spośród zamożnych rodzin kupieckich, zwanych Chateau Clique (Klika Pałacowa), najgłośniej krytykował zgryźliwy Louis-Joseph Papineau, założyciel Partii Patriotycznej. Patriotes sporządzili listę 92 postulatów i zażądali likwidacji rady pochodzącej z mianowania. Wielka Brytania odmówiła spełnienia tych żądań. W październiku 1837 r.. kiedy dalsze uprzejme dyskusje straciły sens. patrioci wyszli na ulice i starli się z brytyjskimi żołnierzami. Zginęło kilka osób, powstanie stłumiono, a partia pozostała bez przywódcy, ponieważ Papineau uciekł do Stanów Zjednoczonych.