Historia Kanady nie została wyryta w kamieniu, a kanadyjska ziemia nie przesiąkła krwią walczących. Podczas gdy dzieje państw Europy to przede wszystkim barwne opowieści o powstawaniu i upadaniu wielkich cywilizacji, budowie wspaniałych miast, przemyślności i chciwości zdobywców, tutaj ludzie zmagali się głównie z dziką przyrodą, klimatem i przeciwnościami losu. realizowali swe marzenia i przeżywali rozczarowania. Pierwszymi gośćmi, którzy zawitali do Kanady po tym, jak przez Cieśninę Beringa przywędrowały tu koczownicze plemiona myśliwych, byli wikingowie. Najpierw ich przodkowie dotarli z Norwegii na Islandię. Stamtąd pod wodzą Eryka Rudobrodego, odkrywcy i kolonizatora Grenlandii, udali się na zachód. Byli ludźmi twardymi i walecznymi, znakomitymi żeglarzami, którzy często wyruszali na morze, by szukać pożywienia i przygód. Podczas jednej z takich wypraw Bjarne Herjulfsson dostrzegł wybrzeża Ameryki Północnej i po powrocie do domu opowiedział swym ziomkom o nieznanym lądzie. Około 1000 r. syn Eryka, Leif, wyruszył na poszukiwania nowego kontynentu. Z wikińskich sag dowiadujemy się, że przeżył niezwykłe przygody i odkrył krainy, które nazwał Hellulandem - "ziemią kamieni" (Ziemia Baffina), Marklandem - "ziemią drzew" (Labrador) i Winlandią "ziemią łąk" lub "ziemią wina" (historycy nie są zgodni, czy nazwa pochodzi od słowa vin czy vin). W 1961 r. archeolog Helgę Ingstad odnalazła ślady skandynawskiej osady w L'Anse aux Meadows i uznała, że Winlandią była przypuszczalnie Nowa Fundlandia.