Oprócz integracji gospodarczo-handlowej ze Stanami Zjednoczonymi II wojna światowa przyniosła Kanadzie ogromne sukcesy na polu dawnej "polityki narodowej" sir Johna A. Macdonalda, czyli promowania rozwoju przemysłu w centralnej części kraju w oparciu o surowce pozyskiwane w innych regionach. Rezultatem tego był imponujący wzrost zamożności całego państwa. Co więcej, w 1949 r. do konfederacji przyłączyła się dziesiąta prowincja: Nowa Fundlandia. Równocześnie władze federalne stały się tak silne, jak nigdy dotąd. Korzystając z uprawnień do nakładania podatków i zwiększania wydatków - na co po-szczególne prowincje zgodziły się w trudnych latach wojny - liberalny rząd Mackenziego Kinga stworzył podwaliny kanadyjskie-go państwa opiekuńczego. Podniesiono emerytury, rozszerzono zakres ubezpieczeń od bezrobocia i wprowadzono rozmaite zasiłki. W latach 50. Kanada liczyła nieco powyżej 14 min ludności i była krajem bardzo stabilnym. Liberalny rząd w Ottawie, na którego czele stał teraz Louis St-Laurent z Quebecu, zwyciężał w kolejnych wyborach dzięki poparciu frankofonów i mieszkańców zachodnich prowincji. Amerykańskie inwestycje w połączeniu z kanadyjską przedsiębiorczością doprowadziły do gwałtownego rozwoju przemysłu i sektora wydobywczego. Przyszły premier Lester Pearson przyczynił się do podniesienia statusu Kanady na arenie między-narodowej i w ONZ, a za propozycję rozwiązania kryzysu sueskiego w 1956 r. poprzez wykorzysta-nie sił rozjemczych pod flagą ONZ (doskonale dziś znanych "błękitnych hełmów") otrzymał po-kojową Nagrodę Nobla.